Jan Andrzej Morsztyn

Jan Andrzej Morsztyn żył w latach 1621 – 1693 i uznawany jest obecnie za synonim polskiej poezji barokowej. Charakteryzowano go dwojako: barokowy mistrz słowa poetyckiego lub jako dowodów na pustosłowie, rezygnację z ambicji poznawczych i popisy żonglerskie. Wszystko zależało od oceny epoki. Działalność polityczną Morsztyna poprzedziły podróże i studia europejskie. Służył u Lubomirskich, którzy otworzyli mu drogę na dwór królewski. Był wierny programowi regalistycznemu, należał do zwolenników umocnienia władzy królewskiej w Polsce (na wzór francuski). Twórczość literacka Morsztyna przypada na lata 1638-61 (przed zawirowaniami politycznymi). Pierwszym patronem jego twórczości był wuj matki poety, Walerian Otwinowski. Wzory poetyckie Morsztyn znalazł jednak w modach literackich Zachodu. Szczególnie przemawiał do jego wyobraźni włoski poeta Giambattista Marino. Jan Andrzej stał się mistrzem tego nurtu w Polsce i szybko go rozpowszechnił. Morsztyn zajmował się również przekładem zagranicznych dzieł.