Daniel Naborowski

Daniel Naborowski żył w latach 1573 – 1640. Był kalwinistą, wszechstronnie wykształconym i obeznany z polityką dzięki służbie na dworze Radziwiłłów, a także dyplomatą, tłumaczem i poetą, w którego twórczości nowe poszukiwania poetyckie w swoisty sposób połączyły się z ideami szlacheckiej filozofii życia i przesłankami myślowymi kalwinizmu. Zasugerowany teorią przemijania, jako najważniejszym doświadczeniem człowieka, unika skrajności, szuka rozwiązań kolizji w stoickim umiarze. Człowiek musi respektować własną naturę – rozsądek i umysł stateczny to skuteczne i właściwe regulatory postępowania. Nie neguje świata – trzeba go przyjmować jakim jest. Twierdzi, że istnienie musi być marne, gdyż tak je stworzył Bóg. Życie to stała konieczność popadania w błąd i ratowania się przez pokutę. Umiar i stateczny umysł stanowią nadrzędną kategorię twórczości poety, który również w sprawach religijnych wystrzegał się skrajności Nie unika jednak polemiki i kpiny wobec kontrreformacji i Jezuitów. Naborowski szuka okazji do mistrzowskiego popisu sprawności, błysku formy wypowiedzi, jednak dostrzega artystyczne wartości prostoty.