Bartłomiej Zimorowic

Bartłomiej Zimorowic żył w latach 1597 – 1677. Podobnie jak brat, Szymon, zmienił nazwisko. Jedynym jego wykształceniem była szkoła katedralna we Lwowie. Z czasem jednak nabył dobrą znajomość łaciny, oczytanie, autorytet w społeczności miejskiej. Z palestranta sądowego wspiął się na urząd burmistrza, gdzie dorobił się znacznego majątku. W pierwszych dziełach Bartłomieja Zimorowica, które mają charakter żartobliwy, łatwo dostrzec związki ze stylistyką sowizdrzalską. Nie podejmuje refleksji społecznych, a wskazuje jedynie na młodzieńczą zabawę piórem. Jednak ujawnia w ten sposób idee kontrreformacyjne. W późniejszej twórczości Zimorowica pochłonęły go rozważania religijne. Śmierć czworga dzieci spowodował, ze porzucił ton antyheretyckiego batalisty, a przejął postawę kontemplacyjną. Był to tok myśli, rozbijany na cykle pytań i odpowiedzi, nasyconych symboliką religijną i obiegowymi figurami poezji barokowej.